Tja, het is een intiem plekje, je zou zeggen: ideaal voor gedichten of gedicht-achtige tekstjes. Je bent even alleen, deur dicht, moment van rust., scheurt een blaadje af...
Maar wat stáát daar... kleine, priegelige lettertjes op een, toegegeven, fraai gekleurde achtergrond. Niet te lezen, tot je het afgescheurde blaadje meeneemt naar een plek waar beter licht is.
Zullen we straks -
morgen dan -
hoor je me?
ik dacht dat we -
als je het leuk vindt
tenminste -
luister je?
héé twitter
twetter chatter
héé weet je
ik sta naast je!
Grappig, of het nu een gedicht is of een als gedicht vormgegeven prozatekstje, van Ineke Holzhaus. Mooi groen-rood verlopende achtergrond.
Maar alleen wc's met een flinke felle leeslamp bieden voldoende licht om dit te lezen, want de lettertjes zijn ook al niet zo groot en duidelijk en helaas schreefloos. Dat geldt voor de meeste blaadjes. Jammer! Leuk bedacht, maar niet praktisch.
De teksten zijn divers en in sommige zit tot nu toe genoeg ritme of van poëzie te spreken, al is het soms wel erg weinig.
Neem dit, van Jesse Laport:
Som van ons: ik gaf een deel van mij aan jou, maar nu ben jij opeens van mij, dus heet dat deel geloof ik wij.
Geinig tekstje, maar eerlijk is eerlijk, op het kalenderblaadje staat het zo:
Som van ons
ik gaf een deel
van mij aan jou
maar nu ben jij
opeens van mij
dus heet dat deel
geloof ik wij
Wordt het daardoor ineens poëzie? Om met Top Poes te spreken: hm.
Maar hij mag blijven hangen. We hebben nog elf maanden.
Poëziekalender 2026, Dichter. Plint, 2025.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten