Ik heb het uit. Het is indrukwekkend. Of dat ondanks of dankzij de droge stijl, de zeer afstandelijke verteller is, daar moest ik over peinzen. Het moet wel dankzij zijn - anders was ik uiteindelijk toch niet gegrepen door dit verhaal, of deze uiterst goed samenhangende verzameling van verhalen, want het is werkelijk een caleidoscoop.
Wat een toeval dat ik net de musea in Diksmuide en Ieper had bezocht toen ik aan het laatste deel ('Lood') toekwam.
Hoogtepunt van ontroering, wat mij betreft: p. 740-741. En dat werkt juist door de uitgebeende stijl.
Ik zou er nog meer over willen schrijven, maar moet nu ophouden.
Posts tonen met het label Het boek van de kinderen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Het boek van de kinderen. Alle posts tonen
maandag 30 augustus 2010
Het boek van de kinderen 1
Prikkelende recensies maakten nieuwsgierig. Het dikke boek ligt op mijn nachtkastje. De eerste pagina's heb ik gelezen. Maar het trekt nog niet.
Dat hoeft nog geen afwijzing te worden. Ook met Dans, dans, dans van Haruki Murakami had ik dat, tot ik na ongeveer vijftig bladzijden ineens toch gegrepen werd. Al vind ik het nog steeds moeilijk om onder woorden te brengen waardoor dan wel. Misschien de onpeilbare onbestemdheid van de hoofdpersoon, een soort man zonder eigenschappen? De mistroostigheid? Mist?
Het boek van de kinderen begint als een negentiende-eeuwse roman. Langzaam, uitgebedreid, met een alles regisserende, alleswetende afstandelijke verteller, een geduldige boekstaver.
Het is nu laat. Half twee 's nacht geweest. Ik weet al dat ik er vannacht niet veel verder in kom. En ik weet ook al dat ik het niet mee naar IJsland neem. Veel te zwaar.
Abonneren op:
Posts (Atom)