Zoeken in deze blog

maandag 3 oktober 2022

Nieuwe en andere werelden

De aarde warmt op, het Amazone-woud wordt gekapt, de mensheid weegt zwaarder dan alle andere diersoorten en planten bij elkaar (Dave Goulson, Stille aarde), steeds minder insecten en vogels laten zich horen, bizarre complotten bevolken de breinen van steeds meer mensen, in een rustiek gebouwencomplex middenin Moskou broedt een in negentiende-eeuwse termen denkend groepje ex-spionnen over plannen om met eenentwintigste-eeuwse kernwapens grootscheeps dood en verderf te zaaien, zich gelovig noemende bendes brengen onheil onder mensen in de Sahara, de wapenhandel floreert wereldwijd, in havens en baaien van belastingparadijzen dobberen steeds grotere jachten, maar gelukkig gaat intussen Stichting Lezen onverdroten door met het helpen bevorderen dat mensenkinderen aan het lezen gaan en zo hoort het, daartoe is de stichting in het leven geroepen en ontvangt ze namens ons allen subsidie van onze regering, net als, mutatis mutandis, haar Vlaamse evenknie met de wensvervullende naam Iedereen leest.
 
Zo, 145 woorden, als ik goed heb geteld.
 
'Zo hoort het', want
 
jeugdliteratuur laat nieuwe en andere werelden zien aan kinderen en jongeren. En dat is van groot belang voor henzelf en voor onze samenleving. Verder kijken dan je eigen voordeur, positief en nieuwsgierig zijn naar wat je niet kent en dat al jong leren - helpt iedereen vooruit. Zeker nu, nu in onze samenleving steeds minder ruimte lijkt voor het andere en de anderen.
 
Aldus directeur Gerlien van Dalen in het redactioneel van Lezen 2022-3. 
Wie kan het daarmee nu niet eens zijn... Nou ja, wellicht Thierry Baudet en de zijnen. Benieuwd of de FvD-scholen over behoorlijke bibliotheken gaan beschikken.

Intussen stijgt mijn respect voor de lenigheid waarmee Gerlien nu al ruim tien jaar aflevering na aflevering van kwartaalblad Lezen (een uitgave van Stichting Lezen) van dit soort montere inleidende stukjes voorziet. 
En ook de Kinderboekenambassadeurs blijven zich vol overtuiging inzetten. Recentelijk is illustrator Martijn van der Linden benoemd. Uiteraard wordt hij in Lezen gepresenteerd, middels een interview door Annemarie Terhell.
Opmerkelijk: juist nadat ik auteur Mohana van den Kroonenberg met verve heb horen pleiten voor kinderboeken zonder plaatjes (tijdens het 6e symposium van het Lewis Carroll Genootschap, zie hier), vraagt Martijn van der Linden zich af:

Zou het niet beter zijn als ook boeken voor twaalfplussers vaker geïllustreerd zijn? Ik voel sterk de behoefte om daar iets mee te doen.
 
En dat past bij zijn voornemen om de twee jaar dat hij ambassadeur zal zijn meer aandacht te vragen voor illustraties. Nooit weg natuurlijk, maar laat hij vooral ook aandacht vestigen op de verhouding tussen tekst en beeld, en dan net iets dieper dan zijn vergelijking met filmmuziek.

Wie wil weten wat er meer in dit volle nummer staat, kan gratis een abonnement nemen. Lezen is vooral interessant voor wie belang stelt in de volle breedte van leesbevordering, wat in de termen van de stichting de 'doorgaande leeslijn' heet. Ik vind het leeslettertje moeizaam, maar de opmaak is levendig zat en er zijn altijd wel lezenswaardige bijdragen.
Zoals bijvoorbeeld in dit nummer een interview door Mirjam Noorduijn met Helma van Lierop-Debrauwer wegens haar afscheid als hoogleraar jeugdliteratuur. Ze kijkt terug op een actieve en invloedrijke loopbaan.
 



zondag 2 oktober 2022

A Bojum, you see

                                                
 
Het Lewis Carroll Genootschap is openbaar en niet geheim en er lopen in het Nederlands taalgebied vast honderden liefhebbers van Carrolls werk rond. Toch kent het slechts 43 Vrienden en op het symposium dat 30 september jl. plaatsvond waren er zo'n 25 aanwezig. Het was het 6e symposium van het genootschap en net als in 2021 vond het onderdak in de Gasthuiskapel te Zaltbommel, een fraaie en zeer bereikbare plek. Helaas heb ik er in 2021 geen verslag van gedaan, terwijl Carroll-vertaler Nicolaas Matsier daar toch een onderhoudend vertoog afstak over interpunctie bij Carroll. 
Over het 4e symposium berichtte ik wél, zie hier.
 


Als nog steeds relatieve buitenstaander kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat het een soort ons-kent-ons-feestje was en dat lag voor de hand met zo weinig deelnemers. De sfeer was daardoor familiair en gemoedelijk, zelfs tijdens het toch wat scherpe debatje over de noodzaak van een boek over man en schrijver Dodgson & Carroll.
Daarover wordt al enkele jaren gepraat in het Genootschap, maar niet iedere Vriend zit het zitten, dat werd me wel duidelijk. Zie de column van Liliane Waanders voor een idee van wat dat boek zou moeten worden.
 
Het programma bestond uit mogelijkheden om verzamelingen te bewonderen en oude boeken te verhandelen, een zeer amusante vertaalquiz, een presentatie van muziekfragmenten geïnspireerd door Alice en The Hunting of the Snark (zie ook hier), een kort huishoudelijk deel en twee presentaties die ik nader toelicht.