Een van de talenten die Kelly van Kempen beslist heeft is zichzelf verkopen en daarmee ook Hotel Zweefkees. Zie haar website, met de mooie foto, de aanprijzing 'schrijver, leesbevorderaar, theatermaker', alle loftuitingen door anderen en haar logo.
Hotel Zweefkees gaat over een levend hotel en de avonturen die de tienjarige jongen Kalani ermee beleeft. Een verhaal dat nu eens godzijdank géén 'ik-verteller' heeft maar gewoon rechttoe rechtaan door een anonieme verteller in een doorsnee-stijl wordt verteld. Het is te lang en was beter geworden als een strenge redacteur de opdracht had gegeven om het in de helft of driekwart van het aantal woorden te doen. Dan waren er heel wat licht overbodige dialogen en details geschrapt.
Waar het verhaal zich afspeelt, is al duidelijk bij het openslaan van het boek. Er is een kaart op de schutbladen afgedrukt. Een fijne kaart, met mooie streeknamen als Flonkerkliffen, De Verre Zompige Landen en het Rijk der Zeepadden.
Dat
het een soort queeste is, wordt in de eerste hoofdstukken wel bij
stukjes en beetjes duidelijk. Er moet een reis gemaakt worden naar het
Land van de Tovenaressen, vanuit het Land van Rein, welke naam overigens
pas op p. 24. in hoofdstuk 3, wordt genoemd. Anders gaat het niet goed met Hotel Zweefkees.
Het verhaal lijkt na een wat snelle en rommelige start schijnbaar zonder kop of staart voort te hobbelen van enerverend moment naar enerverend moment, met veel cliffhangers, alsof een fantasierijke verteller iedere avond (64 keer) een verhaaltje opdiste voor het slapen gaan en soms ter plekke verzon hoe het verder zou gaan.Enerverende momenten, jawel, er valt dus veel te beleven, jazeker. Monsters genoeg om te overwinnen en het gaat vaak nèt niet mis. En er zitten mooie vondsten in, zoals op p. 92 de kikker die in een prins verandert... nou ja, een haan dus, maar in de ogen van de verliefde kip naast hem beslist een prins. Dit kunstje herhaalt hij later met andere gasten. Of op p. 107 de memorabele uitspraak:
'Een fee eet geen kastanjepap,' sprak de fee streng.
Zo is het maar net.
Ook de drakenfamilie en de kwelgeesten van de Kliffen van Izil mogen er zijn. Of dit wat slordige lied van de fee en de kikker:
Verdriet is als sneeuw en dat klinkt wat triest
het ligt er koud en hard, zolang het vriest
Maar als de zon komt, en die komt geheid
- misschien wel pas na lange tijd -
dan smelt de sneeuw en die voedt de grond
en zo groeien er bloemen, uit elke wond
De gasten applaudisseerden. 'Ach, dat is goed nieuws,' zeiden ze. 'En het rijmde ook nog. jawel!'
Na onder veel meer slikkebijters, marktkramen met opschriften als 'Tranen van een bestolen oma' en 'Bonkend hart van een geliefde', een geweldige (maar ook weer wat lange) passage over ongesteldheid (p. 251-253), en bijna tot slot een grot vol kwaadaardige vieze grote padden komt het eind-goed-al-goed in zicht in de laatste drie hoofdstukken en tegen die tijd is een zinnetje als
Kees vertrok geen baksteen
heel gewoon. En eerlijk is eerlijk, na al die woorden moet erkend worden dat dit verhaal niet enkel een reeks spannende avonturen is maar ook iets vertelt over vriendschap, verdriet en afscheid.
Wel jammer dat de terugreis kennelijk zo vlekkeloos verloopt dat er geen woord aan wordt besteed. In de Epiloog (eigenlijk dus hoofdstuk 65) zijn we ineens terug.
Dat betekent dat er geen vervolg komt. Heeft wellicht te maken met dat Hotel Zweefkees ook een theatervoorstelling is! Gebracht door jawel, Kelly van Kempen, en Kelvin Allison plus band. Enkele liedjes zijn in het verhaal opgenomen en kunnen worden beluisterd met een QR-code die naar een pagina van Kelly's website leidt.
'Kelly en Kelvin spelen graag met z'n tweeën hun show in uw school, bibliotheek of kleine zaal.
De volledige voorstelling met live band is te boeken voor de grotere theaterzalen!'
De volledige voorstelling met live band is te boeken voor de grotere theaterzalen!'
Het verhaal hád zonder illustraties gekund, maar is mooier geworden door die van Marieke Nelissen, die duidelijk met plezier aan het werk is geweest.
Zeer benieuwd wat er nog meer gaat komen van deze zo hard aan de weg timmerende auteur.
Kempen, Kelly van. Hotel Zweefkees. Met illustraties van Marieke Nelissen en muziek van Kelvin Allison. Lemniscaat, 2026. ISBN 978 90 477 1786 7, 416 p.









Geen opmerkingen:
Een reactie posten